Pierwszej nocy płakałam w ciszy. Myślałam, że to już koniec. Że już nigdy nie zobaczę moich sióstr.Ale Séverine była mądrzejsza od generała.Drugiego dnia, przy studni, znalazłam kawałek chleba pod kamieniem. Mały, suchy kawałek chleba.To był nasz znak. Séverine zawsze tak robiła w domu, kiedy chciała mi powiedzieć: „Żyję. Jestem tu. Nie poddawaj się.”Od tamtego dnia, każdego wieczoru, pod tym samym kamieniem, znajdowałam kawałek chleba. Czasem od Séverine. Czasem od Aurore.Generał mógł nas rozdzielić. Mógł nam zabrać dom, imiona, wolność.Ale nie mógł nam zabrać tego, że jesteśmy siostrami.Trzy lata później, kiedy wojna się skończyła, wyszłyśmy z tego obozu razem. Trzymając się za ręce. Tak jak tamtego ranka, kiedy nas zabierali.I do dziś, kiedy piekę chleb, zawsze odkładam jeden mały kawałek pod kamień przy studni.Na pamiątkę.Napisz w komentarzu „SIOSTRY”, jeśli masz siostrę, którą kochasz nad życie.Udostępnij to. Niech wszyscy wiedzą, że siostrzanej miłości nie da się rozdzielić
Dalszy ciąg na następnej stronie