płakać.
Płakałam, ponieważ byłam sama. Płakałam, ponieważ nie wiedziałam, czy Étienne nadal żyje. Płakałam, bo myśl o wychowywaniu dziecka w samym środku wojny wydawała mi się ogromnym wyzwaniem.
A jednak poczułam również ulgę. Po raz pierwszy od jego odejścia miałam powód, by patrzeć w przyszłość. Pod moim sercem rozwijało się nowe życie, mała iskierka nadziei w świecie pełnym niepewności.
Starałam się zachować ciążę w tajemnicy. Ukrywałam brzuch pod płaszczami i grubymi ubraniami. W ciągu dnia unikałam wychodzenia z domu.
Jadłam niewiele, ponieważ trudno było zdobyć żywność, ale pilnowałam, by dziecku
Dalszy ciąg na następnej stronie