gęstymi lasami.
Było to spokojne miejsce, niemal zapomniane przez świat. Pory roku mijały tam powoli, a ludzie żyli skromnie, mając do dyspozycji jedynie to, co było konieczne do codziennego życia.
Ziemniaki, kozie mleko i chleb dzielony z sąsiadami stanowiły podstawę naszego pożywienia.
Po niemieckiej inwazji na Francję codzienność stała się znacznie trudniejsza. Mój mąż, Étienne Fournier, został skierowany do pracy przymusowej w niemieckiej fabryce amunicji.
Pamiętam dzień, w którym po niego przyszli. Był na podwórzu i rąbał drewno – spocony, z rękawami podwiniętymi do ramion.
Kiedy zauważył żołnierzy wspinających się po
zboczu, upuścił siekierę i spojrzał na mnie. Jego spojrzenie mówiło wszystko. Było pełne niepewności i smutku. Nie próbował stawiać oporu. Wiedział, że najważniejsze jest teraz przetrwanie.
W jednej chwili zabrali go z naszego domu. Nigdy nie zapomnę tego widoku.
Wsadzili go na ciężarówkę razem z innymi mężczyznami z wioski. Stałam nieruchomo, podczas gdy zimny wiatr uderzał mnie w twarz, a pojazd powoli oddalał się górską drogą, wzbijając tumany kurzu.
Tamtej nocy zostałam sama w domu. Po raz pierwszy poczułam prawdziwy strach. Nie chodziło tylko o niepewność jutra. Najbardziej przerażała mnie
myśl o życiu pozbawionym bliskiej osoby, wypełnionym samotnością i oczekiwaniem.
Dwa miesiące później odkryłam, że jestem w ciąży.
Nie spodziewałam się tego. Było to zaskoczenie, a może nawet mały cud, który pojawił się w najtrudniejszym momencie mojego życia.
Pamiętałam naszą ostatnią wspólną noc z Étienne. Leżeliśmy obok siebie pod grubymi kocami, próbując zachować w pamięci ciepło i bliskość, które nas łączyły. Nie wiedzieliśmy wtedy, jak długo potrwa rozłąka.
Kiedy zauważyłam spóźniającą się miesiączkę, poranne mdłości i tkliwość piersi, szybko zrozumiałam, co to oznacza.
Tamtego ranka wróciłam do domu i zaczęłam
Dalszy ciąg na następnej stronie