Ważące 25 gramów urządzenie domowe, które wszyscy wyrzucamy, a które zawiera 22-karatowe złoto.

Zaskakujący składnik pochodzi z serwatki – produktu ubocznego przemysłu mleczarskiego. Poddana działaniu wysokiej temperatury w środowisku kwaśnym, serwatka przekształca się w zawiesinę białkowych nanowłókien. Po wysuszeniu materiał ten zyskuje strukturę przypominającą gąbkę, zdolną do selektywnego wychwytywania jonów złota z roztworów uzyskanych z przetworzonych elementów metalowych.

W skrócie proces ten obejmuje trzy główne etapy: (1) elementy metalowe przekształca się w roztwór bogaty w jony; (2) do roztworu wprowadza się gąbkę z nanowłókien, która przyciąga i wiąże jony złota; (3) nasycony materiał poddaje się ogrzewaniu, aby oddzielić złoto w postaci płatków lub drobnych samorodków. Główną zaletą tej metody jest brak toksycznych odczynników oraz znacznie wyższa opłacalność w porównaniu z tradycyjnymi technikami wykorzystującymi agresywne substancje chemiczne.Odzyskiwanie złota z elektroniki przy użyciu materiałów na bazie białek oznacza mniejsze zanieczyszczenie środowiska, niższe koszty oraz wykorzystanie zasobów, które w przeciwnym razie zostałyby bezpowrotnie utracone.Pozytywne skutki wykraczają poza ramy laboratorium. Wdrożenie tego rozwiązania na szeroką skalę pozwoliłoby ograniczyć zależność od górnictwa – działalności energochłonnej, często wiążącej się z wylesianiem i degradacją ekosystemów – oraz zmniejszyć ilość odpadów trafiających na wysypiska. To kompleksowe rozwiązanie, które łączy badania naukowe z rzeczywistymi potrzebami środowiska i gospodarki.

Dalszy ciąg na następnej stronie