Są w życiu chwile, kiedy wydarzenie ma miejsce dokładnie tam, gdzie się wydarzyło. Kiedy hałas świata cichnie do szeptu. Kiedy serce przestaje bić, zanim umysł zdąży pojąć to, co właśnie zobaczyły oczy.
Dzisiaj nadszedł jeden z takich dni.
Odeszła od nas prawdziwa legenda.
A kiedy uświadomisz sobie, kim była ta osoba, kiedy naprawdę cię to wzrusza, łzy nie tylko płyną. One się wylewają.
Nie tylko dlatego, że ta osoba była sławna. Nie dlatego, że jej nazwisko pojawiło się w telewizji albo na pierwszych stronach gazet przez kilka godzin.
Ale dlatego, że była ważna.
Była ważna dla całego pokolenia.
Była ważna dla rodziny. Nie była tylko kimś, kto zabawiał. Była kimś, kto po cichu kształtował życie. Głosem, który prowadził nas przez trudne chwile. Uśmiechem, który był znajomy, wręcz pocieszający. Obecność wplecioną w naszą codzienność: w dzieciństwo, w nasze celebracje, w nasz powrót do zdrowia.
Niektórzy z nas dorastali z nią. Niektórzy wspierali jej pracę nawet w najciemniejszych godzinach.
Inni odnajdywali miłość, radość i szczęście w tym, co wspólnie tworzyliśmy.
Byli przy nas podczas wizyt w szpitalu. Na uroczystościach ukończenia szkoły i w chwilach rozdzierających serce. Dzielili się śmiechem w sklepach i w samotne, ale satysfakcjonujące popołudnia.
A teraz… ich nie ma.
Dalszy ciąg na następnej stronie
