na drewnianych ścianach. Przy wyłączonym stołku, siedział i przez chwilę mógł jej się w milczeniu. W końcu pytanie: „Umiesz czytać?”. Benedita nie pogrzeba; nie drgnęła nawet na milimetr.
„Umiesz czytać?” – powiedział. Tym razem w segmencie jej coś oka drgnęło – był do ruchu niemal niedostrzegalnego, a jednak Joaquim go zauważył. Wstał, podszedł do kąta stodoły i wrócił z myśliwskim – miał szerokie ostrze i wyślizganą drewnianą rękojeść. Trzymając go za ostrze, wyciągnął rękojeść w stronę Benedity. „Weźmy”. Nie wzięła. zaraz na nóż, potem na niego, z wyraźną nieufnością. Joaquim westchnął.
„Nie stworzył
ci krzywdy ani nie zmuszę cię do pracy w gospodarstwie. Mam już kogoś do pomocy, ale możesz mi zaufać. Choć trochę, wystarczy na tę jedną noc”. Benedita pozostała nieruchoma. Joaquim położył nóż na ziemi między nimi i cofnął się o dwa kroki. „Jeśli chcesz mnie zabić…”.„Możesz. Nie będę się bronił. Ale jeśli chcesz usłyszeć, co mam do powiedzenia, usiądź tam”.
Przedstawiono na stertę suchej słomy w kącie. Benedita wystąpiła na niego, potem na niego, po czym powoli przestała zwracać uwagę na broń i ruszyła w stronę słomy. Usiadła, przyciągając
Dalszy ciąg na następnej stronie