To był jeden z tych wieczorów, kiedy jedyne, co chce się zrobić, to wyciągnąć nogi do góry. Wróciłam późno z pracy, zmęczona i zestresowana, i – niemal automatycznie – otworzyłam kuchenną szafkę. I oto była. Ta tabliczka mlecznej czekolady, na wpół zjedzona, lśniąca i kusząca. Natychmiast w mojej głowie pojawił się typowy film: „Nie, chcesz schudnąć… pomyśl o lecie…”. Ale szczerze mówiąc, mój żołądek i serce były w tym momencie całkowicie zgodne – potrzebowałam czegoś słodkiego. I właśnie w tym momencie zaczęło się coś, co na zawsze zmieniło mój stosunek do czekolady.
Wtygodniach poprzedzających to wydarzenie starałam się ściśle trzymać diety. Owsianka z wodą na śniadanie, sałatka na lunch, bogata w białko przekąska wieczorem – ideał jak z podręcznika. Ale szczerze mówiąc, czułam się pusta, rozdrażniona i ciągle głodna. Każda pokusa w supermarkecie wywoływała u mnie niepokój. Czytałam etykiety, liczyłam kalorie, a waga ledwo pokazywała różnicę. Aż pewnego wieczoru przyjaciółka – nazwijmy ją Sabine – powiedziała mi, że nagle schudła, mimo że jadła czekoladę każdego wieczoru. Roześmiałam się głośno. „Jasne, a Zajączek Wielkanocny to osobisty trener” – powiedziałam. Ale ona zachowała spokój i powiedziała: „Przeczytaj nowe
Dalszy ciąg na następnej stronie
