To, co wydaje się bezwartościowe i zazwyczaj trafia do kosza, dzięki odpowiedniej technologii może stać się cennym zasobem gospodarczym.
Złoto ukryte w starej elektronice
Wycofane z użytku telefony, podzespoły komputerowe, płytki drukowane i tym podobne elementy zawierają metale szlachetne – w niewielkich, lecz cennych ilościach. Zespół badaczy z ETH w Zurychu udoskonalił metodę pozwalającą na odzyskiwanie złota z takich odpadów elektronicznych przy niższych kosztach i mniejszym obciążeniu dla środowiska. Oprócz samej innowacji, cel jest praktyczny: przekształcenie odpadów w użyteczne surowce.
Wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają ten potencjał: z 20 zużytych płyt głównych uzyskano samorodek złota o wadze około 450 mg, wyceniany na mniej więcej 33 dolary. W określonych warunkach stosunek kosztów do wartości odzyskanego kruszcu może wynosić nawet 50:1, co czyni recykling odpadów elektronicznych coraz bardziej atrakcyjną perspektywą dla przemysłu.
Jak działa białkowa gąbka „wychwytująca” złoto
Zaskakujący składnik pochodzi z serwatki – produktu ubocznego przemysłu mleczarskiego. Poddana działaniu wysokiej temperatury w środowiskukwaśnym, serwatka przekształca się w zawiesinę białkowych nanowłókien. Po wysuszeniu materiał ten zyskuje strukturę przypominającą gąbkę, zdolną do selektywnego wychwytywania jonów złota z roztworów uzyskanych z przetworzonych elementów metalowych.
Dalszy ciąg na następnej stronie
